Dag van nationale rouw.

Voor het eerst sinds 1962 is er een dag van nationale rouw afgekondigd. Voor veel van ons de eerste keer. De reden hiervoor weten we natuurlijk allemaal; in Oekraine is een passagiersvliegtuig vol met oa vakantiegangers verongelukt, mogelijk zelfs neergeschoten. De start van het onderzoek en bergen van lichamen komt moeizaam op gang in een gebied waar t eigenlijk oorlog is. Maar na een week komen de eerste lichamen dan eindelijk aan in Nederland, of ‘thuis’ zoals veel mensen zeggen.

Ik heb t geluk geen mensen te kennen die in t vliegtuig zaten. Of mensen die mensen kennen uit t vliegtuig. Maar het grote aantal slachtoffers raakt toch een groot deel van Nederland. Dus (en terecht!); dag van nationale rouw.

Maar hoe rouw je om iemand die je niet kent? Je bent om 16u een minuut stil. Of eigenlijk al 10 minuten omdat de beelden zo indrukwekkend zijn dat niemand meer iets zegt. Dan kijk je de uitzending van de stoet met rouwautos die van vliegveld Eindhoven naar Hilversum trekt. 40 auto’s met begeleiding op motoren. Enorm indrukwekkend. Er komt maar geen eind aan de stroom zwarte glimmende wagens. Om kippenvel van te krijgen.

Ook indrukwekkend is te zien hoe veel mensen er langs (en op) de weg staan om de stoet te bekijken, te filmen, te fotograferen. Sommige huilen, andere gooien bloemen. Ze staan daar uit eerbetoon, uit verdriet of om erbij te kunnen zijn…

Hetzelfde geldt voor de berichten die op Facebook en Twitter langskomen. Collectief passen wij onze profielfoto aan in n zwart lint, een vlag half stok of gewoon een zwart vlak. Beelden van de stoet komen ook hier voorbij, live of genomen van t tv scherm.

’s avonds trek je een witte outfit aan en ga je richting Amsterdam. Om mee te lopen met de stille tocht en om witte ballonnen op te laten. En te hopen dat alle slachtoffers in de hemel komen, zacht rusten of wat je dan ook gelooft.

En alles nauw gevolgd door de media…

Er is geen handleiding hoe je moet rouwen. Het is niet zo simpel als het protocol van een vlag half stok. Ieder mens doet dit om zijn eigen manier. In stilte of juist in de spotlight. Door langs de weg te staan, thuis bij de tv of op je knieƫn in de kerk of moskee. Door het oplaten van een ballon of t gooien van bloemen. Of door het schrijven van een stukje tekst voor n blog (voor t eerst sinds weken) of in de krant. Het is niet goed of fout.

Het is jouw manier.