En dan is het ineens alweer vrijdag en is de laatste dag in Florence aangebroken. Wat moet ik nog allemaal zien? Eigenlijk nog heel veel! Maar in elk geval wil ik naar de Duomo en daarna zie ik wel waar ik nog zin in heb.

Eerst moet ik even langs mijn vriend van de fietsverhuur omdat ik mijn stalen ros nog een dagje langer wil gebruiken. Aardige man, oorspronkelijk uit Kroatië en woont nu al zo’n 15 jaar in Florence. En is gek op fietsen (best handig zijn business). Vind ons Nederlanders als toeristen veel leuker dan al die groepen Amerikanen die alleen maar rondlopen of op de stoeprand pizza eten, of die Japanners die met zn allen dezelfde foto aan het nemen zijn. Wij Nederlanders kijken tenminste goed rond. En… niet onbelangrijk, we kunnen goed fietsen. HA! 🙂 Mocht je ooit naar Florence gaan en een fiets willen huren, dan raad ik hem van harte aan.

Goed, rondje fietsen door de stad dus. Ik begin me al een beetje thuis te voelen en de straatjes te herkennen… heeee, daar heb ik een lekker ijsje gegeten, oh en daar hebben ze die mooie schoenen in de etalage staan oh, en als ik nu links en dan weer rechts ga kom ik bij de Duomo uit.

Een ochtend in Italie is geen ochtend als je geen cappuccino hebt gehad. Bij een van de terrasjes op het plein waar ze ook gratis WiFi hebben, neergeploft voor een lekker bakkie.

Bij de Duomo stond een mega lange rij, maar gelukkig heb ik mijn FirenzeCard! Whoop whoop, skip the line! Scheelt echt een hoop wachten. Voelt toch n beetje VIP. Je moet alleen wel eerst bij de ticket office een kaartje halen. Daar sta je dan wel eventjes in de rij… bummer.

De rij voor de Kathedraal zelf was echt te lang. De entree is daar dan ook gratis, dus zelfs met FirenceCard moet je achteraan aansluiten. Ik neem dus de zij-ingang om naar de koepel te gaan. Je komt via die deur direct in het trappenhuis… ja, je leest het goed, trappenhuis! Weer omhoog! En dit keer zijn het slechts zo’n 464 treden… oei! En eenmaal onderweg, kan je niet meer terug. Het trappenhuis is natuurlijk niet zoals wij hebben, lekker breed met een goede reling, nee, het zijn smalle treden met een gammel ijzeren reling.

Je mag niet op de muren schrijven!

Je mag niet op de muren schrijven!

De eerste stop is halverwege de koepel zodat je de mooie schildering kan bekijken. Stilstaan mag niet op het smalle paadje, dus snel kijken en doorlopen.

Koepel Duomo

Koepel Duomo

Vervolgens ga je weer met een reeks trappen omhoog, van de echte wenteltrappen die je in films over kastelen altijd ziet. Het zweet loopt inmiddels al over mn rug en net als je denkt dat je benen dienst gaan weigeren, heb je een tussenstopje om even op adem te komen… en dan weer verder!

Als je uiteindelijk boven komt is het uitzicht weer geweldig!! De koepel toren van de Duomo is nog hoger dan die van Palazzio Vecchio, dus ik heb wel even wat last gehad van kriebels vanwege de hoogte. Want my god… dit is hoohoooog!! Vraagt natuurlijk wel even om een liedje: Als ik boven op de dooooom sta! Heb ik natuurlijk niet hardop gedaan, maar alleen in mn hoofd ;)).

Uitzicht vanaf Duomo

Uitzicht vanaf Duomo

Toen ik naar beneden liep, liep een van de beveiligers tegelijk mee. (nee, ik had nix gedaan, het was haar lunchpauze, of einde dienst ofzo). Zij loopt dus elke dag die 400 nogwat trappen op. Respect!!

Na die klim was het lunchtijd! Bij Ristorante San Giovanni op het terras een heerlijke lunch, met een Carprese als voorafje en daarna een nog lekkerdere pasta ala carbonara. Natuurlijk met een glas wijn! Aan zo’n lunch kan ik best wennen. :o) En aan die obers bij Ristorante San Giovanni trouwens ook wel. #fietfieuw!

Met een volle buik en een beetje wiebelende knieën door de wijn, ga ik richting Battistero. Het laatste op mijn agenda voor vandaag. Battistero (Doopkapel), ook wel San Giovanni genoemd, is gewijd aan Johannes de Doper, beschermheilige van de stad. Het gebouw is waarschijnlijk het oudste gebouw van Florence. Hier zijn onder andere Dante en Michelangelo gedoopt.

Doopkapel

Doopkapel

San Giovanni dal

San Giovanni dal

De mozaïeken in het plafond is prachtig! Ontworpen door Florentijnen, maar gemaakt door “buitenlanders”; Venetiaanse kunstenaars. Het mozaïeken is namelijk een kunstvorm die de inwoners van Florence niet echt kennen.

Ook aan de buitenkant is de kapel heel mooi. Niet alleen door het witte marmer, maar vooral ook door de bronzen deuren van Lorenzo Ghiberti, door Michelangelo ook wel “deuren naar het paradijs” genoemd. Op de deuren vind je tien panelen van brons die het volgende vertellen:

1 – het scheppingsverhaal, de zondeval en de verdrijving uit het Paradijs
2 – het verhaal van de zwoegende Adam en Eva en de moord op Abel
3 – het verhaal van Noach, de zondvloed, de ark en Noachs dronkenschap
4 – het verhaal van Abraham en het offer van Isaak
5 – het verhaal van Esau en Jacob
6 – het verhaal van Jozef en zijn broers
7 – het verhaal van Mozes die de stenen tafelen ontvangt
8 – het verhaal van Jozua en de val van de muren van Jericho
9 – het verhaal van David die Goliath doodt
10 – het verhaal van Salomon die de koningin van Sheba ontvangt

Deuren naar paradijs

Deuren naar paradijs

Ghiberti kreeg de opdracht op 23 jarige leeftijd, na het winnen van een ontwerp wedstrijd. Voor deze wedstrijd hebben mogelijk Brunelleschi en Jacopo della Quercia zich ingeschreven, maar hun ontwerpen haalde het niet bij die van de jonge Ghiberti.

Er is nog veel, veel meer te zien in Florence, maar ik ben er wel even klaar mee. Goed excuus om nog een keer terug te komen. Ik neem met een ijsje weer plaats op mijn plekje op Piazza del Duomo en ga nog even een uurtje mensen kijken voordat ik mijn laatste rondje door Florence kan fietsen en mijn fiets weer moet inleveren.

Rond een uurtje of 18 ben ik weer terug in het hotel en begin ik vast met inpakken van mijn koffer. Toch altijd weer lastig om alles er weer in te krijgen.

Ik neem nog wel even de tijd om vanaf mijn balkonnetje van het uitzicht en de zonsondergang te genieten.

Palazzo Vecchio sunset

Palazzo Vecchio sunset

Duomo sunset

Duomo sunset

Florence sunset

Florence sunset

Florence heeft wel een beetje mijn hartje gestolen. Wat een heerlijke stad is dit! Gezellig knus. Heb wel eens gehoord dat Utrecht het Florence van Nederland wordt genoemd. Die vergelijking klopt wel een beetje. Ik ga de stad dus toch wel een beetje missen. En zeker het uitzicht en het balkon. Ben benieuwd hoe dat in Rome zal zijn.

Morgen op tijd op om naar deel 2 van mijn reis te gaan… Roma here I come!

Bacio,

S.